Dotychczasowe rozważania skłaniają do sformułowania szeregu implikacji, które powinny być wzięte pod rozwagę w przyszłych badaniach strumieni innowacji i wiedzy.

Implikacja 1: Przypuszcza się, że najlepsze warunki dla wyzwolenia procesów tworzenia innowacji i wiedzy przez przedsiębiorstwa są struktury sieci relacji zarazem stabilne i niestabilne. Stabilne powiązania wiedzy są warunkiem koniecznym dla wykreowania wspólnej wiedzy organizacyjnej, z kolei niestabilne powiązania wiedzy są konieczne dla ewolucji wiedzy. Kolektywna wiedza, a zatem także innowacja oparta na wiedzy może pojawić się jedynie w takich strukturach, które charakteryzują się pewnym poziomem stabilności, le zarazem muszą być w pewnym stopniu niestabilne – charakteryzowane poprzez zmieniające się relacje pomiędzy powiązaniami wiedzy w czasie.

Implikacja 2: Innowacje mogą zostać wyzwolone jedynie w takich systemach, które charakteryzują się określoną dynamiką ciągłości i nieciągłości strumieni wiedzy. Tworzenie i utrzymywanie strumieni wiedzy jest pozytywnie skorelowane z gęstością sieci powiązań wiedzy. W rzadkich sieciach strumienie wiedzy nie powstaną i nie utrzymają swej ciągłości. Gęstość sieci wiedzy oznacza, że każdy w sieci wie, co pozostali wiedzą. To prowadzi do wspólnej wiedzy.

Implikacja 3: Warunkiem koniecznym do powstania i utrzymania strumieni innowacji są struktury powiązań wiedzy, któe są jednocześnie otwarte i zamknięte. Otwarta struktura – określa stopień, w jakim sieć wymienia wiedzę z otoczeniem. Zamknięa struktura jest konieczna, aby powstała wspólna wiedza. Kolektywna innowacja i wiedza nie powstanie w otwartej strukturze, a struktura zamknięta jest zamknięta na nową wiedzę. Ogromną rolę w kreowaniu innowacji i wiedzy mogą pełnić brokerzy wiedzy, którzy umiejscowieni są na styku dwu lub więcej sieci powiązań innowacji i wiedzy.

Implikacja 4: Im więcej podmiotów pełni rolę brokerów wiedzy, tym lepiej uzgodniona wiedza (powiązania wiedzy) w ramach sieci.

Implikacja 5: Podobne struktury sieci relacji produkują podobne wyniki. Struktura sieci relacji wpływa na kierunek i intensywność postaw wobec dzielenia się wiedzą i odwrotnie. Kierunek i intensywność postaw wpływa na tworzenie stabilnych lub niestabilnych powiązań (struktura sieci).

Implikacja 6: Podmioty, które mają podobne przekonania tworzą stabilne powiązania wiedzy (odwzajemnione, istotne, symetryczne, silne). Podmioty, które mają różne przekonania tworzą niestabilne powiązania wiedzy (nieodwzajemnione, nieistotne, niesymetryczne, słabe). Można przypuszczć, że wraz z tworzeniem się i odtwarzaniem struktury sieci relacji, powstają i odtwarzają się pewne charakterystyczne przekonania. I odwrotnie, przekonania poszczególnych jednostek w ramach sieci reprodukują pewne powiązania wiedzy, a powiązania te przybierają określoną strukturę. W związku z tym powiązania wiedzy mogą być wytwarzane niejako od nowa [11].

Implikacja 7: Podobne przekonania są pozytywnie skorelowane z gęstością sieci powiązań wiedzy. 

     Ekonomiści P. Milgrom i J. Roberts, którzy badali różne cechy decydujące o sukcesie wielu nowoczesnych firm stwierdzili, że cechy te występują w grupach. Ta koncentracja cech sprawia, że konkurentom bardzo trudno zagrozić firmie osnoszącej sukcesy. Zdaniem R. Nelsona z Columbia University „W wielu przypadkach trudno jest naśladować skutecznie dobrą firmę, ponieważ w tym celu konkurent musi wprowadzić u siebie kilka nowych praktyk jednocześnie” [8]. Przedsiębiorstwo może kupić jakąś technologię lub kompetentnych pracowników w zakresie jednego obszaru działalności, ale stopniowe opanowywanie kompetencji – po jednej lub dwie naraz – nie jest rozwiązaniem zagrażającym konkurentowi, który osiągnął sukces.

     Doświadczenia Doliny Krzemowej wskazują, iż sieci relacji działają i odnoszą sukcesy, a zatem porozumienia innowacyjne, czyli uzgadnianie wiedzy w ramach sieci przedsiębiorstw, będzie odgrywało decydującą rolę w procesach tworzenia strumieni innowacji. Porozumienia takie wymagają współdziałania, opartego na obustronnym zaangażowaniu, zaufaniu oraz wspólnym celu.

     Zaproponowane ujęcie problemu pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy aktualna struktura sieci relacji w przedsiębiorstwie pozwala na tworzenie strumieni innowacji.