pixel Cech NiH Kwantowe skoki | NLP Coaching Hipnoza- Grzegorz Halkiew (zaświadczenia MEN)

Kwantowe skoki

Pierwszą z tzw. nowych nauk była mechanika kwantowa, rozwijana w drugiej dekadzie XX wieku. Mechanika kwantowa lub fizyka kwantowa, jak się ją powszechnie nazywa, jest fizyką królestwa subatomowego[1]. Fizyka kwantowa różni się od klasycznej fizyki Newtona, podobnie jak noc różni się od dnia. Fizycy kwantowi badają zachowanie się cząsteczek subatomowych, takich jak elektrony i protony. Fizycy klasyczni badają obiekty materialne w trójwymiarowym świecie. Jednak taka różnica skali jest niewielka w porównaniu z różnicami w konstruktach teoretycznych. Prawa, które rządzą światem subatomowym są niezgodne z prawami, które rządzą światem makro, światem codziennych doświadczeń.

Przykładowo, jedno z podstawowych praw fizyki klasycznej mówi, że przedmioty poruszają się w sposób ciągły. W ten sposób, jeżeli obiekt porusza się po linii prostej, to będzie stale poruszał się po prostej, chyba że podziała na niego jakaś zewnętrzna siła. To podstawowe prawo ruchu działa dobrze w świecie codziennych doświadczeń. Stąd, powstało przypuszczenie, że cały wszechświat jest constant, czyli stały i przewidywalny. Jest to jednak nieprawidłowe założenie. Na poziomie subatomowym cząsteczki nie poruszają się w sposób ciągły. Raczej wykonują one nieoczekiwane i niewytłumaczalne kwantowe skoki[2]. Te kwantowe skoki nie mogą być wyjaśnione w procesie racjonalnej analizy. Na poziomie subatomowym zachowanie cząsteczki nie określa zachowania całości, ale raczej zachowanie całości determinuje zachowanie cząsteczki. Co więcej, cząsteczki subatomowe są zdolne do oddziaływania na olbrzymią odległość w czasie i przestrzeni, dlatego pojęcie określane jako „nielokalna przyczynowość”, interakcje między całością a częściami, nigdy nie zostaną dokładnie poznane[3].

Zdolność cząsteczek subatomowych do oddziaływania w czasie i w przestrzeni na nieznane, nieokreślone i niepoznawalne sposoby przeczy nie tylko prawu ciągłego ruchu Newtona, ale również drugiemu prawu dynamiki Newtona, które twierdzi, że każdej akcji odpowiada taka sama przeciwstawna reakcja. Drugie prawo dynamiki Newtona umożliwia przewidywanie zachowania obiektów w świecie codziennego doświadczenia. Ponieważ jednak cząsteczki subatomowe posiadają zdolność do oddziaływania nielokalnego, niemożliwe więc staje się przewidywanie ich zachowania[4]. Nie oznacza to, że cząsteczki subatomowe poruszają się w sposób całkowicie przypadkowy, ale oznacza, że nie wprawiają ich w ruch żadne dostrzegalne lokalne przyczyny. Na poziomie subatomowym, pojęcie newtonowskiej przewidywalności musi zostać zastąpione bardziej nieostrym pojęciem statystycznego prawdopodobieństwa[5].

Być może najdziwniejszym z wielu dziwnych fenomenów kwantowych jest subiektywność świata kwantowego. W świecie przedmiotów fizycznych, akt obserwacji nie zmienia natury obserwowanych obiektów. Inaczej na poziomie kwantowym, gdzie fakt obserwowania wydaje się wpływać na zachowanie nieożywionych cząsteczek materii. Decyzja fizyka, w jaki sposób będzie obserwował foton lub elektron określa, czy będzie zachowywał się on jak fala (nie zlokalizowana wibracyjna forma energii) czy jak cząsteczka (o zlokalizowanym położeniu w czasie i w przestrzeni). F. Capra twierdzi „Jeśli zadam cząsteczkowe pytanie, dostanę cząsteczkową odpowiedź, a jeśli zadam falowe pytanie, dostanę falową odpowiedź. Elektron nie posiada obiektywnych własności, niezależnych od mojego umysłu”[6]. Na poziomie subatomowym, obiektywność ufundowana przez klasyczną fizykę zostaje zastąpiona przez kwantową subiektywność. Intencje obserwatorów w jakiś tajemniczy sposób wpływają na subatomowe interakcje.


[1] Realizacja eksperymentu Einsteina-Bosego pokazała, że efekty kwantowe mogą dotyczyć świata makro. Przyp. tłum.

[2] F. A. Wolf, 1989, Taking the quantum leap, New York: Harper and Row, s. 82. Zgodnie z modelem Bohra elektrony “pobudzone” energetycznie mogą przeskakiwać z jednej orbity na drugą ( z niższej na wyższą lub odwrotnie), przenosząc się w jednej chwili z jednego miejsca na drugie, nie przylegające bezpośrednio do niego – bez fizycznego przechodzenia między dwoma punktami. Kwantowy skok jest najmniejszą możliwą zmianą, która zachodzi nieprzewidywalnie. Przyp. tłum.

[3] J. Gribbin, 1995, Schrodinger`s kittens and the serach for reality, New York: Little, Brown, s. 24. Eksperyment Einsteina, Rosena i Podolskiego. Teleportacja kwantowa fotonów – stan cząsteczki światła symultanicznie przenosi się na inną cząsteczkę znajdującą się w dowolnej odległości, bez udziału żadnych znanych fizycznych oddziaływań wzajemnych. Zob. Quantum teleportation, 2000, Scientific American, April. Przyp. tłum.

[4] C. Shelton, J. Darling, 2001, The quantum skills model in management: A new paradigm to enhance effective leadership, The Leadership and Organization Development Journal, 22(6), s. 264.

[5] A. Goswami, 1995, The self-aware universe, New York: G. P. Putnam, s. 65-66.

[6] F. Capra, 1983, The tao of physics, Boulder: Shambala, s. 87.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Facebook
Analytics