NATURALNA ŁASKA
Dialogi o nauce i duchowości
Matthew Fox & Rupert Sheldrake

Brytyjski biolog, Rupert Sheldrake i amerykański duchowny, Matthew Foxmają wspólne zainteresowanie w sięganiu poza istniejące ograniczenia, zinstytucjonalizowaną naukę i mechanistyczną religię. Obaj wyrażają przekonanie, że u zarania nowego tysiąclecia potrzebna jest nowa wizja łącząca naukę i duchowość. W przełomowych dialogach zaprezentowanych w książce Naturalna łaska odnajdziemy niezwykłą harmonię między tymi dwoma pozornie przeciwstawnymi obozami. W jaki inny sposób można obudzić nadzieję, jeżeli nie dzięki połączeniu tych dwóch potężnych tradycji, które zostały rozdzielone w XVII wieku? Odnajdziemy tu nową kosmologię przemawiającą zarówno do naszych serc, jak i umysłów.

Matthew Fox:Często zwracam uwagę na jeden z elementów dorobku Ruperta, mającego ważne implikacje dla teologii i praktyki duchowej: jego wgląd i podkreślanie, że właściwym określeniem duszy może być pole. Kwestia, czym jest dusza, zajmuje mnie od wielu lat. Kilka lat temu czytałem książkę filozofa, Charlesa Faira, który napisał, że gdy cywilizacja gubi swoje znaczenie duszy, zaczyna chylić się ku upadkowi. Czuję, że nasza cywilizacja zagubiła znaczenie duszy już jakiś czas temu. Używamy tego słowa już z niezbyt dużą pewnością.

Pole wprowadza koncepcję przestrzeni i czasu, która różni się bardzo od dosłownego czy bardziej newtonowskiego ich ujęcia. Pola mogą być płaskie, mogą się też zakrzywiać – są pełne potencjalności. Pola są tak głębokie, że nawet nie wiemy, gdzie się kończą, a gdzie zaczyna się znów ziemia w nowym kształcie. Każde pole wymaga długiego czasu rozwoju. O ile wiem, Bogu i Naturze potrzeba dziesięciu tysięcy lat, by powstał jeden cal górnej warstwy gleby. Pole potrzebuje cierpliwości. Są także pola niewidzialne i to są te, o których – jak myślę – Rupert najbardziej lubi mówić. Te niewidzialne pola, w które wkraczamy, święte przestrzenie. A co z mocą katedry w Chartres, która tak przyciąga ludzi? To przyciąganie pola, które jest tam i w innych świętych miejscach? Zasadniczo pole, jak mi się zdaje, jest miejscem, które nas przywołuje, byśmy się w nim zakorzenili, zeszli w głąb. Powrócili do odczuwania korzeni i głębi, odzyskali zdolność do zakorzenienia.

O AUTORACH:

Rupert Sheldrake  –  jeden z najbardziej innowacyjnych naukowców naszych czasów. Twórca teorii pola morfogenetycznego i rezonansu morficznego. Był adiunktem RoyalSociety (Towarzystwa Królewskiego) oraz dyrektorem do spraw dydaktycznych Wydziału Chemii i Biologii Komórkowej w Clare College, Cambridge University w Anglii. Autor i współautor książek przełożonych na osiem języków. Obecnie mieszka w Londynie.

Matthew Fox  -  ksiądz Kościoła Episkopalnego. Po uzyskaniu stopnia magistra z filozofii i teologii ukończył studia doktoranckie z duchowości w InstituteCatholique de Paris. Przez 33 lata, do roku 1993, był dominikaninem. Autor dwudziestu książek prezentujących duchową tradycję stworzenia m.in. Pierworodne błogosławieństwo. Założyciel Instytutu Kultury i Duchowości Stworzenia (The Institute in Culture and CreationSpirituality) w Oakland w Kalifornii.

Książka dostępna w księgarni wydawnictwa: www.virgobooks.pl

FRAGMENTY:

ŻYJĄCA NATURA A DUCHOWOŚĆ STWORZENIA

RS: Żyjemy w okresie dużych zmian w nauce: ma miejsce przesunięcie paradygmatu od koncepcji natury jako nieożywionej i mechanistycznej ku nowemu rozumieniu natury jako organicznej i żywej. Bóg żyjącego świata różni się bardzo od Boga świata-maszyny.

Grecy myśleli o całym kosmosie jako ogromnym, żywym organizmie, będącym niczym gigantyczne zwierzę posiadające ciało, duszę i ducha. Wszystko, co mieściło się w świecie, miało swój udział w życiu kosmosu. Posługiwali się tym, co my dziś nazywamy holistycznym punktem widzenia…

Koncepcja nieożywionej Natury została zastąpiona koncepcją Natury zorganizowanej przez pola. Pola, podobnie jak dusze, są niewidzialnymi zasadami organizującymi.

Współczesna nauka odkrywa ponownie koncepcję Ziemi jako żyjącego organizmu. Dla niektórych ludzi na Zachodzie to nie lada nowina, ale nie jest to nowina dla większości ludzi na całym świecie. Próbowałem rozmawiać na ten temat z mieszkańcami indyjskiej wsi, ale nie robiło to na nich żadnego wrażenia…

MF: Potrzeba nam mistyka istniejącego wewnątrz każdego z nas, potrzeba nam dziecka żyjącego wewnątrz każdego z nas, wrażliwego dziecka pragnącego bawić się we Wszechświecie, by na życie odpowiadać radośnie i z przyjemnością. Tym jest właśnie mistycyzm. W istocie obowiązuje tu zasada przyjemności, to jest nasze „tak”, które mówimy życiu.

ŁASKA I CHWAŁA

MF: Wszyscy znamy zapewne określenie pełen wdzięku, jest ono cudowne. Mówiąc o kimś, że jest pełen wdzięku, mamy na myśli, że osoba ta posługuje się wdzięcznym językiem, porusza się z gracją i ma wdzięczną osobowość. Nie istnieje określenie pełen wdzięku w połowie lub pełen wdzięku w trzech czwartych. A więc określeniu wdzięk przypisane jest pojęcie pełności. Rzeczywiście, gracja czy wdzięk są pełne entuzjazmu…

Na swojego duchowego przewodnika wybrałem psa, który towarzyszył mi 17 lat. Wybrałem go na przewodnika, ponieważ był on naprawdę obdarzony łaską. Nigdy nie miał wątpliwości, co do swojego prawa bycia tu oraz tego, że jest psem. Czego więcej można wymagać od psa? Był pełen łaski pod każdym względem.

Życie ze świadomością łaski oznacza odczuwanie wdzięczności. A bycie wdzięcznym oznacza po prostu przeżywanie fundamentalnego piękna Wszechświata.

RS: Trudno jest zdefiniować pojęcie łaski, ale mnie się wydaje, że wiąże się ona z takimi rzeczami, jak poczucie więzi, otwartość i błogostan. Oznacza otwartość i związek z tym, co jest wokół…

Niewiele wiadomo o świadomości innych istot poza ludzkimi, ale większość roślin i zwierząt spędza mnóstwo swojego czasu, nie robiąc nic szczególnego. One zazwyczaj nie krzątają się w pośpiechu, jak robią to ludzie. Wiele osób ciągle się dokądś śpieszy…

MF: Zupełnie unikalną cechą ludzkiego gatunku jest to, że wypadamy ze stanu łaski. Gdy karczujemy lasy równikowe lub mordujemy się nawzajem w Bośni, lub tworzymy getta biedoty w miastach, a następnie ignorujemy problemy, które w nich powstają; są to przykłady aktów wynikających z braku łaski. Posiadamy zdolność wypadania ze stanu łaski, a tradycyjnym tego określeniem jest grzech. Jesteśmy gatunkiem istot, które grzeszą. Nie ma żadnych dowodów na to, że stworzenia innych gatunków również to robią. Na przykład lwy zabijają i zjadają owce, i robią to z Upodobaniem, ale nie zakładają interesu pt. sprzedaż baraniny…

Odpowiedzią na łaskę jest chwała. Uważam, że w naszej cywilizacji występuje kryzys chwały, brak nam powodów do pochwały i chwalenia…. Chwała to bardzo praktyczna kategoria. Odzyskując możliwość chwalenia, odzyskujemy ponownie oddech, odzyskujemy znów energię…

DUSZA

MF: …gdy cywilizacja gubi swoje znaczenie duszy, zaczyna chylić się ku upadkowi. Czuję, że nasza cywilizacja zagubiła znaczenie duszy już jakiś czas temu. Używamy tego słowa już z niezbyt dużą pewnością…

…właściwym określeniem duszy może być pole… Są także pola niewidzialne i to są te, o których – jak myślę – Rupert najbardziej lubi mówić. Te niewidzialne pola, w które wkraczamy, święte przestrzenie.

RS: …pola morfogenetyczne zawierają w sobie atraktory. Na przykład dąb posiada pole morfogenetyczne zawierające atraktor – w tym przypadku dojrzałą formę dębu – który ciągnie ku niej rozwijającą się z żołędzia roślinę… dusza wegetatywna została ponownie odkryta jako pole morfogenetyczne,
a więc wszystko to, co przedtem robiła dusza, obecnie robi pole…

Co to jest pole? To przestrzeń do bawienia się. Pole to miejsce do wędrowania, do figlowania i swawoli, do marzeń, do wzbijania się i osiągania wyżyn, do popełniania błędów i potknięć, do inwestowania namiętności. Myślę, że wszystkie z nich są wyobrażeniami duszy. Dla mnie dusza jest naszymi namiętnościami. Jest tym, co kochamy. Jak powiedział Jezus, dusza jest tam, gdzie twój skarb…

Nasze dusze są tam, gdzie się bawimy, i oczywiście tam, gdzie cierpimy, i tam, gdzie upadamy, i tam gdzie ponosimy porażkę. Potencjał wyobrażeń pola jest niewyczerpywalny.

Z mojego punktu widzenia ważne pytania dotyczące ludzkiej duszy są następujące: W jaki sposób obudzić duszę? Jak uzdrowić duszę? Jak kierować duszą, to znaczy edukować ją? A co by było, gdyby edukacja dotyczyła kierowania duszą?

MF: Mistycy są artystami duszy. Są poetami duszy. Dlatego właśnie mistycy przyciągają każdego, kto obecnie podchodzi poważnie do pracy nad duszą, w tym również terapeutów znów poważnie podchodzących do tej sprawy.

Nie posiadamy duszy, dopóki nie staniemy się polem, przez które może działać miłosierdzie.

Dusza jest najważniejszą koncepcją. Nadaje znaczenie samemu rdzeniu cywilizacji. Gdy cywilizacja zagubi gdzieś znaczenie duszy, oznacza to koniec tej cywilizacji. Ale jest też dobra wiadomość: jeżeli stworzymy nowe wyobrażenia duszy, będzie to początek nowej ery.

MODLITWA

RS: Gdy dobrze wszedłem w modlitwę Ojcze Nasz, zaczęły się przede mną otwierać jej różne frazy, jako szczególnie zasadne i znaczące. Nadal codziennie odmawiam tę modlitwę i czasem jakiś jej fragment zajmuje mi dłuższy czas. Na przykład mogę spędzić pół godziny nad „Zbaw nas ode złego”…

Z mojego doświadczenia wiem, że niewielu ludzi jest gotowych do rozmowy na ten temat, chociaż badania wykazują, że większość ludzi się modli, nawet ci, którzy nie uczęszczają do kościoła…

MF: Według mojej definicji, modlitwa w swej istocie jest podstawową odpowiedzią na życie. Jest to nasz pierwotny odzew na życie… Jesteśmy w takim momencie istnienia gatunku ludzkiego, w którym modlitwa powinna wybuchnąć niczym wulkan… W każdym z nas znajduje się wewnątrz płynna lawa, ale na powierzchnię rzadko wydostają się jakieś bąble… Modlitwa daje możliwość podłączenia się do tej lawy i wydobycia składników odżywczych, których planeta potrzebuje, potrzebują ich młodzi ludzie i my ich potrzebujemy, by być żywymi, oczyszczonymi i świadomymi. Obecny moment głębokiego ekumenizmu jest odpowiednim czasem, by to się stało.

…Zachód nie potrafi odpowiednio skorzystać z cierpienia. Żądamy valium, przeprowadzenia operacji chirurgicznej lub czegokolwiek innego, co wyeliminowałoby ból i cierpienie, czy sprawiło, że ustąpi. Proces puszczenia wszystkiego jest modlitwą.

Medytacja jest pomocna w sferze seksualności. Jestem przekonany, że nie można zajmować się seksualnością, oddzielając ją od mistycyzmu.

Czego uczymy się dzięki medytacji? Bycia w spokoju i w nieporuszeniu; bycia pustymi; bycia z istnieniem; bycia z nieistnieniem; bycia z nicością. Dzięki tym stanom uczymy się związków i wzajemnych relacji.

CIEMNOŚĆ

RS: Ciemność jest polarnym przeciwieństwem światła. Światłość i ciemność są współzależne, a między nimi występuje biegunowość… Ciemność jest zawarta w świetle w taki sam paradoksalny sposób, w jaki cisza jest ukryta w dźwięku…
Cykl dnia i nocy, snu i jawy ma również związek z polarnością występującą między umysłem świadomym a nieświadomym.

Dzięki odkryciu ciemnej materii kosmologia rozpoznała istnienie kosmicznej podświadomości. Rodzaje materii i energii, które są znane, unoszą się na powierzchni przeogromnego nieznanego oceanu ciemności, podobnie jak umysł świadomy unosi się na powierzchni umysłu podświadomego.

MF: …na Zachodzie docenia się dźwięk i światło kosztem ciszy i ciemności…
Natura Boska jest ciemna i nie można jej rozpoznać po jej działaniu. Stwórca, Bóg odkupiciel jest aktywny, a rezultaty jego działania są widoczne. Ale Boskość, z której poczynają się wszelkie rzeczy, jest doskonale ciemna. Jest to „nieaktywna, esencjonalna i podstawowa ciemność, która nigdy nie będzie mieć imienia i nigdy nie zostanie nazwana”.
Jest wielką tajemnicą.

REZONANS MORFICZNY A RYTUAŁ

RS: Ludzie wierzą, że rytuały należy wykonywać tak, jak robiono to wcześniej. Dlaczego? Otóż ludzie uważają, że postępując tak samo, nawiązują w jakiś sposób łączność z ludźmi, którzy wykonywali je wcześniej… Rytuały są czynnościami, mającymi za zadanie przekroczenie granicy czasu, pokonanie czasowej odległości, wprowadzenie przeszłości w teraźniejszość…

…z punktu widzenia hipotezy rezonansu morficznego rytuały i obrzędy są w pełni uprawnione i mają prawo bytu… uczestnicy wkraczają w rezonans morficzny z tymi, którzy odbywali je w przeszłości. W takich okolicznościach zanika odczucie czasu. Uczestnicy rytuału mogą doświadczać niewidzialnej obecności tych, którzy odbywali dany rytuał przedtem, jest to transczasowa społeczność rytualna.

MF: Nasza nowa kosmologia ze swoją nową historią Stworzenia ponownie sprowadza mądrość jako taką, ponieważ mądrość bierze się z odczuwania połączenia z początkami. Jeżeli istnieje mądrość i połączenie z początkami, wtedy istnieje też moralność…

RS: Większość istot, łącznie z nami, jest istotami nawyków… Cała istota nawyków polega na tym, że stają się nieświadome… Ewolucja polega na wzajemnej grze i oddziaływaniu nawyków i twórczości. Twórczość może wytwarzać nowe nawyki… Nawyki utrzymują się dzięki procesowi, który nazwałem rezonansem morficznym, czyli wpływem podobnego na podobne…

Podstawą hipotezy rezonansu morficznego jest to, że regularność Natury ma raczej charakter nawyków niż praw i nie zostały one ustalone na początku po wsze czasy. Nawyki te rozwinęły się i nadal rozwijają w Naturze.

ODNOWA EDUKACJI

MF: Ludzki umysł posiada potencjał wiedzenia wszystkiego, A więc uczenie umysłu dałoby ludziom naprawdę satysfakcjonujące doświadczenie… nieskończoności doświadczamy sercem, które nigdy nie osiąga limitu obdarzania miłością. Ludzkie serce jest nieskończone w swej możliwości kochania, ale pozostaje zależne od umysłu, który codziennie powinien je karmić obiektami godnymi miłości… ludzkie ręce połączone z wyobraźnią wytwarzają nieskończoną różnorodność obiektów sztuki, czym jest właśnie twórczość…

RS: Przez całe pokolenia naukowcy udawali, że cała nauka jest moralnie neutralna; na przykład nie ma nic złego ani dobrego w skonstruowaniu bomby atomowej. Jeżeli politycy zdecydują się ją wykorzystać w destrukcyjny sposób, za skutki będą odpowiedzialni politycy, a nie naukowcy…

Edukacja została zawężona do dość ograniczonego obszaru faktów i technik, połączona na wyższym poziomie zaawansowania z inicjacją wstąpienia w określoną grupę zawodową, prawie nieuchronnie zdominowaną przez obowiązujący w niej paradygmat. Jak mówi Kuhn, każda profesja posiada swój własny paradygmat zbiorowy. Dla mnie jest to pole morficzne, pewien nawyk myślenia.

Zgodnie ze współczesną mentalnością, więcej oznacza lepiej: ilość góruje nad jakością. Taka jest kultura, w której żyjemy, i wydaje się, że system edukacyjny z konieczności to odzwierciedla. Ale jak wprowadzić inny rodzaj edukacji, jeżeli obowiązuje stary paradygmat? …Według mnie mamy już alternatywną edukację, która jest lepsza niż ta stosowana w szkołach i uniwersytetach…

MF: …jeżeli ma się przekonanie, że ludzki umysł jest pierworodną łaską lub pierworodnym błogosławieństwem, i że umysł tęskni do tego, by wiedzieć i pragnie się uczyć, jeżeli będzie właściwie prowadzony, wtedy – jak mi się wydaje – można byłoby naprawdę uprościć ten cały proces, który nazywamy edukacją…

Książka dostępna w księgarni wydawnictwa: www.virgobooks.pl

Pola morficzne – według Ruperta Sheldrake’a

Jakim sposobem z zarodków rozwijają się formy typowe dla odpowiednich gatunków? Dlaczego liście wierzby, róży i palmy wyglądają właśnie tak, a nie inaczej? A dlaczego kwiaty przybierają tyle różnych kształtów? Pytania te należą do dziedziny nauki zwanej morfogenezą – nazwa stanowi zbitkę greckich wyrazów morpho (forma) i genesis (stawanie się). Biologia nie zna jeszcze na nie odpowiedzi.

Zbytnim uproszczeniem byłoby sprowadzać wszystko do instrukcji zaprogramowanej w genach. Przecież wszystkie komórki organizmu mają taki sam genotyp, a jednak przyjmują różne kształty. Jedne geny są odpowiedzialne za sekwencję aminokwasów w białkach, inne kontrolują proces ich syntezy, ale nie ma to wpływu na formę. Przykładowo nasze ręce i nogi z punktu widzenia chemii są identyczne, ale różnią się budową, choć ich zmielona tkanka poddana analizie biochemicznej byłaby nie do rozróżnienia. Najwidoczniej kod decydujący o kształcie nie ma nic wspólnego z genami ani białkami.

To tak, jak różne budynki na jednej ulicy mogą być zbudowane z identycznych materiałów, ale każdy ma inny kształt. Po ich zburzeniu dałoby się z nich wyekstrahować chemicznie czyste cegły, beton i drewno budulcowe, ale tym, co je różniło, nie był budulec, lecz plan architektoniczny, którego nie ujawni chemiczna analiza.

Biolodzy badający stadia rozwojowe roślin i zwierząt od dawna mieli z tym problem. Od lat dwudziestych XX w. zaczęła się upowszechniać teoria głosząca, że na proces rozwoju organizmów mają wpływ pola morfogenetyczne – coś w rodzaju niewidzialnych schematów konstrukcyjnych. Nie wykreślił ich jednak żaden architekt, podobnie jak programu genetycznego nie opracował programista komputerowy. Są one raczej strefami wpływów, odpowiednikiem pól magnetycznych i innych pól istniejących w naturze.

Teoria pól morfogenetycznych zyskała powszechną aprobatę, ale nikt właściwie nie udowodnił, czym są te pola i na jakiej zasadzie działają. Większość biologów zakłada, że znalezienie fizycznej lub chemicznej interpretacji ich natury jest tylko kwestią czasu.

Wiele przemawia za tym, że pola te nie podlegają standardowym, mechanistycznym regułom, ale są czymś zupełnie innym.

Z tego założenia wyszedł Ruper Sheldrake rozpoczynając pracę nad polami morfogenetycznymi. Wyniki tych prac opisał w dwóch książkach*. Sformułował w nich trzy podstawowe zasady:

1. Pola morfogenetyczne są całkiem nowym rodzajem pól, dotychczas nie znanym fizyce.

2. Ewoluują równocześnie z organizmami, które kształtują; mają własną historię i wewnętrzną pamięć, powstającą w trakcie procesu, który nazwał rezonansem morficznym.

3. Wchodzą w skład większej rodziny pól, nazywanych polami morficznymi.

Na tych podstawach oparł swoją hipotezę zjawiska, które nazwał przyczynowością formacyjną.

*(Rupert Sheldrake A New Science of Life (Nowa nauka o życiu) i The Presence of the Past (Obecność przeszłości)- omówienie propozycji różnych testów dla sprawdzenia rezonansu morficznego.

Hipoteza przyczynowości formacyjnej

Każdy poziom posiada własne pole morficzne, które nadaje każdej całości jej charakterystyczne cechy, dzięki czemu staje się ona czymś więcej niż sumą poszczególnych części.

W świecie roślin i zwierząt pola odpowiedzialne za kształtowanie i utrzymanie właściwej formy organizmu nazywane są polami morfogenetycznymi. Te, które odpowiadają za rozwój percepcji, zachowań i aktywności umysłowej, nazywamy odpowiednio polami percepcyjnymi, behawioralnymi i umysłowymi. Na poziomie kryształów i komórek mamy do czynienia z polami krystalicznymi i komórkowymi, a na poziomie tworzenia społeczności i kultur – ze społecznymi i kulturowymi. Wszystkie te rodzaje pól na różnych szczeblach organizacyjnych nazywamy polami morficznym.

Pola morficzne, podobnie jak inne pola znane fizyce, stanowią strefy wpływów ulokowane w czasie i przestrzeni, zarówno wokół systemów, które organizują, jak w nich samych.

Działają na zasadzie rachunku prawdopodobieństwa, ograniczając lub kształtując wrodzony indeterminizm systemów znajdujących się pod ich wpływem. Obejmują i łączą różne części tych systemów, na przykład pole krystaliczne nadzoruje sposób ułożenia i łączenia się atomów i cząsteczek wewnątrz kryształu, a pole jeżowca kształtuje komórki i tkanki rosnącego zarodka tego gatunku i nadzoruje jego dalszy rozwój aż do osiągnięcia formy dorosłej. Pole socjalne organizuje i koordynuje zachowania pojedynczych członków grupy, na przykład sposób lotu poszczególnych ptaków w obrębie stada.

Pola morficzne doprowadzają kontrolowane przez siebie systemy do końcowego stadium typowego dla gatunku lub struktury.

Brytyjski biolog C. H. Waddington przedstawił to w formie kul bilardowych toczących się po wyznaczonych trasach i nazwał te trasy „chreodami”. W myśl tej teorii kule symbolizowały określone części organizmu zarodka – jak serce czy wątroba – doprowadzane do finalnego stadium dojrzałości organu. Zakłócenia w normalnym rozwoju badacz porównał do sił wypychających kulę z dna rowka na jego ściankę, ale dopóki nie zostanie całkowicie wypchnięta lub nie przeskoczy do innego rowka, sama znajdzie drogę powrotu na właściwe miejsce. Z tym że nie wróci wtedy do punktu wyjścia, ale do odpowiedniego odcinka trasy wynikającego z następstwa czasowego.

Na tej zasadzie działa naturalna regulacja, dzięki której rozwijający się organizm może osiągnąć normalną dojrzałość mimo pewnych zakłóceń w okresie płodowym.

Matematyk Renę Thom skonstruował matematyczne modele pól morfogenetycznych, w których końcowe etapy rozwoju każdego systemu przedstawił jako „magnesy”. W przełożeniu na język dynamiki „magnesy” te oznaczają granice, do których dążą systemy. Stanowią naukową interpretację takich pojęć jak cel, meta czy zamiar.

Największą kontrowersję wzbudziła hipoteza ewolucyjnego rozwoju pól morficznych. Zakłada ona, że nie są to struktury ustalone raz na zawsze w postaci sztywnych matematycznych formuł, lecz zawierają w sobie coś w rodzaju pamięci przeszłych zdarzeń. Przez powtarzanie tych samych wzorców stopniowo czynią je elementami stałymi.

Załóżmy, że pierwsze takie pole – na przykład kryształów insuliny lub nowej idei w rodzaju teorii Darwina – powstało wskutek „twórczego skoku”, może przypadkowo albo dzięki wrodzonym zdolnościom twórczym zakodowanym w przyrodzie i naszej umysłowości.

Odkąd powstało takie nowe pole, obojętnie, skąd się wzięło, wzmacnia się za każdym kolejnym powtórzeniem, dzięki czemu zwiększa się szansa powtórnego wystąpienia tego samego wzorca. Im częściej się to powtarza, tym bardziej prawdopodobne jest dalsze powtarzanie tych samych wzorców, powielanych w pamięci pola. W miarę upływu czasu pola ulegają ciągłemu rozwojowi i tworzą określone nawyki, nawet tzw. prawa natury nie są niczym więcej niż nawykami.

Informacja lub wzorzec postępowania przekazywane są z systemów przeszłych do obecnych w drodze rezonansu morficznego. Pojęcie to obejmuje wpływ podobnych wzorców na podobne, przekazywany w czasie i przestrzeni, wzorców zawsze branych z przeszłości, nigdy z przyszłości. Wpływ rezonansu morficznego jest tym większy, im bardziej podobne są wzorce.

Rezonans morficzny stanowi podstawę wewnętrznej pamięci pól morficznych na wszystkich poziomach złożoności. W świecie ludzi taka zbiorowa pamięć odpowiada „kolektywnej podświadomości” zdefiniowanej przez C. G. Junga.

Tak sformułowana hipoteza zakłada, że rezonans morficzny powinien wchodzić w zakres fizyki, chemii, biologii, psychologii i nauk społecznych. Jednak systemy ustabilizowane od dawna, jak atomy wodoru, kryształki soli czy cząsteczki hemoglobiny, pozostają w obrębie tak silnych pól morficznych, że nie ulegają już większym zmianom, tak jakby rządziły się stałymi prawami. Natomiast nowo utworzone systemy, takie jak niedawno zsyntetyzowane kryształy, nowe formy organizacji, wzorce zachowania czy nowe idee, im częściej się powtarzają, tym silniej stabilizują swoją egzystencję. Stają się coraz powszechniejsze, coraz bardziej zwyczajne… Efekty działania rezonansu morficznego uwidaczniają się w czasie i przestrzeni.

Pola morficzne cechują się następującymi właściwościami:

1. Tworzą samoorganizujące się całości.

2. Funkcjonują w czasie i przestrzeni, tworząc czasowo-przestrzenne wzorce aktywności.

3. Przyciągają systemy znajdujące się pod ich wpływem, aktywizując je według charakterystycznych wzorców. Cele, do których pola morficzne przyciągają systemy, nazywamy „magnesami”.

4. Pola koordynują i łączą w system wzajemnych zależności mniejsze jednostki znajdujące się w ich obrębie. Te zaś posiadają własne pola morficzne, uszeregowane według hierarchii gniazdowej.

5. Struktury te działają na zasadzie prawdopodobieństwa.

6. Posiadają własną wewnętrzną pamięć, będącą wynikiem rezonansu podobnych systemów z przeszłości. Pamięć kumuluje powtarzające się wzorce, które z czasem przechodzą w nawyk.

Związki z fizyka kwantową

Doświadczalne sprawdzenie aspektów przestrzennych pól morficznych wymaga pewnej eksterytorialności, której na razie nie uznaje oficjalna nauka. Ma to jednak coś wspólnego z występującymi w teorii kwantów zależnościami działającymi na odległość. Najnowsze badania uznały tego rodzaju współzależności za podstawę współczesnej fizyki! Maja one wiele wspólnego z tym, co nazwane jest polami morficznymi.

Nie umiejscowienie jest jednym z najbardziej charakterystycznych aspektów teorii kwantów.

Dwie cząstki tego systemu, które w przeszłości były złączone, mogą się w każdej chwili znów połączyć, choćby znajdowały się daleko od siebie. Przykładowo, dwa fotony wyemitowane przez ten sam atom, poruszające się z prędkością światła w przeciwnych kierunkach, pozostają w stałym związku. Mierząc polaryzację jednego, natychmiast otrzymujemy przeciwnie skierowaną polaryzację drugiego. Zjawisko to znane jest także jako „uwikłanie kwantowe”.

A zatem dwie cząstki tego samego systemu, choć oddzielone przestrzenią, łączy ze sobą pole kwantowe. Nie działa ono w zwykłej przestrzeni, lecz jest matematycznie reprezentowane w przestrzeni wielowymiarowej.

Członkowie grup społecznych, jak atomy i cząsteczki, należą do jednego systemu. Dzielą się pożywieniem, oddychają tym samym powietrzem, współdziałają ze sobą fizycznie i psychicznie, więc nawet kiedy się rozdzielą, pozostają w nie umiejscowionym związku działającym zgodnie z zasadami teorii kwantów.

Wynika stąd, że i pola morficzne można rozpatrywać w kategoriach teorii kwantowej. Wymaga to przystosowania tej teorii do potrzeb wiedzy biologicznej i społecznej.

Pola morficzne stanowią zupełnie nowe zjawisko, jeszcze jest niesklasyfikowane przez naukę. Na pewno jednak mają one więcej wspólnego z teorią kwantową niż z polami grawitacyjnymi lub elektromagnetycznymi.

Doświadczenia z polami morficznymi

Najprostszym sposobem na bezpośrednie udowodnienie istnienia pól morficznych jest praca ze zbiorowiskami organizmów. Pojedyncze osobniki mogą zostać rozdzielone tak, aby nie miały ze sobą kontaktu za pośrednictwem znanych nam zmysłów. Jeśli mimo to nastąpi przepływ informacji między nimi, stanowi to dowód na istnienie związków o charakterze pól morficznych.

Nie wiadomo w stu procentach na przykład, na jakich zasadach zorganizowana jest społeczność termitów, aby te pozbawione wzroku owady mogły budować kunsztowne, celowo wyposażone gniazda. Nikt też dotąd nie zgłębił, jak całe stada ptaków lub ławice ryb mogą równocześnie zmieniać kierunek, przy czym pojedyncze osobniki nie obijają się o siebie. Charakter stosunków międzyludzkich też nie został do końca poznany.

Szczególnie obiecującym polem do badań wydają się powiązania między ludźmi a udomowionymi przez nich zwierzętami.

Zgodnie z hipotezą przyczynowości formacyjnej pola morficzne działają także poza obrębem mózgu. Rozciągają się w środowisku, łącząc nas z obiektami naszego postrzegania i pozwalając wpływać na nie przez nasze intencje. Również ten aspekt pól morficznych nadaje się do sprawdzenia doświadczalnego. Dzięki nim możemy wpływać na zachowanie innych ludzi i zwierząt, tylko patrząc na nich, czego nie jest w stanie wyjaśnić tradycyjna fizyka.

Jak inaczej moglibyśmy wyjaśnić, że ludzie, na których spoglądamy od tyłu, wiedzą, że są obiektem naszych spojrzeń, choć nie mają innej możliwości, aby się o tym przekonać?

To ostatnie zjawisko ma bardzo powszechny charakter i zostało w pełni potwierdzone doświadczalnie. Nie udało się natomiast przypisać go przypadkowi, znanym nauce zmysłom czy działaniu któregoś z pól identyfikowanych przez fizyków.

Niewyjaśnione dotąd zdolności zwierząt w dziedzinie orientacji terenowej, migracji i powrotów do domu z dowolnych miejsc na kuli ziemskiej są również efektem działania niewidzialnych pól łączących te zwierzęta z miejscem przeznaczenia niczym elastyczne taśmy. Dom czy też inne atrakcyjne dla nich miejsce stanowi tu czynnik przyciągający zwierzęta jak magnes.

Rezonans morficzny w biologii.

Idea rezonansu morficznego oznacza w praktyce, że wszystkie istoty żywe zawdzięczają swoją budowę i zachowanie odziedziczonej pamięci. Dzięki utrwalonym od dawna wzorcom morfogeneza i zachowania o charakterze instynktownym weszły już w nawyk i ulegają tylko nieznacznym zmianom. Powstawanie nowych nawyków można zaobserwować tylko w wypadku nowych wzorców rozwoju i zachowań.

Już pięćdziesiąt lat temu wiedziano, że drut kolczasty nie nadaje się do grodzenia pastwisk dla koni, bo kiedy wystraszone lub rozbrykane zwierzęta wpadały na niego – zadawały sobie poważne rany. Na początku stulecia w Teksasie rzadko można było napotkać konia nie poznaczonego bliznami, ale w ciągu pól wieku nawet źrebięta nauczyły się unikać tego niebezpieczeństwa. Zyskały natomiast nowego straszaka – samochody. Pojawienie się pierwszych pojazdów mechanicznych dezorganizowało ruch zaprzęgowy i było często przyczyną kolizji, dla koni kończących się tragicznie. Z czasem jednak zwierzęta domowe przestały się bać zarówno pociągów, jak samochodów.

Zmiana utrwalonych nawyków nie wynikała tylko z naśladowania matek przez ssące źrebięta. Młode osobniki nawet, jeśli chowano je w izolacji zarówno od drutów kolczastych i samochodów jak od starszych i doświadczonych pobratymców, i tak reagowały inaczej niż ich przodkowie sprzed stu lat.

Podobnie przedstawiała się sprawa z płotkami zabezpieczającymi przed wejściem bydła w szkodę. Hodowcy z zachodnich stanów odkryli, że mogą zaoszczędzić dużo pieniędzy, budując zamiast prawdziwych płotków ich atrapy,- czyli malując pasy w poprzek drogi. Fałszywe płotki działały jak prawdziwe, bo bydło stawało jak wryte na sam ich widok i nawet nie próbowało ich przekraczać.

Czyżby młodsze cielęta nauczyły się od starszych, że lepiej nie próbować konfrontacji z urządzeniem, które może zadać dotkliwy ból? Chyba nie, bo nawet stada, które nigdy przedtem nie miały do czynienia z prawdziwymi płotkami, unikały namalowanych jak ognia.

Ted Friend z Uniwersytetu Stanu Teksas sprawdził to doświadczalnie na kilkuset sztukach bydła i stwierdził, że malowanych atrap unikał taki sam procent zwierząt, które nigdy czegoś takiego nie widziały, jak i tych, które kiedyś miały sposobność natknąć się na prawdziwe, stalowe ogrodzenia. Podobnie reagowały owce i konie. Taka reakcja wskazuje na istnienie rezonansu morficznego, który przeszedł od poprzednich pokoleń, na własnej skórze uczących się unikania płotków.

Podobnych przykładów jest więcej. Również laboratoryjne doświadczenia na szczurach dowodzą, że takie zjawisko jest faktem. Najbardziej znanym przykładem jest wyhodowanie kilku pokoleń szczurów, które opanowały sztukę wydostawania się z wodnego labiryntu. W miarę upływu czasu szczury w laboratoriach na całym świecie robiły to coraz szybciej.

Rezonans morficzny w procesie uczenia się człowieka

Za pomocą zjawiska rezonansu morficznego można łatwiej zrozumieć złożoność mechanizmu uczenia się, zwłaszcza języków. Dzięki zjawisku pamięci zbiorowej, z której jednostki równocześnie korzystają i do której się dokładają, prostsza staje się nauka tego, czego nauczyli się już nasi poprzednicy.

Wniosek ten pokrywa się z obserwacjami językoznawców, takich jak Noam Chomsky, który zauważył, że małe dzieci uczące się języków obcych czynią błyskawiczne postępy, czego nie da się przypisać prostemu naśladownictwu. Sprawia to wrażenie, jakby konstrukcje językowe wysysały z mlekiem matki. Steven Pinker w swojej książce The Language Instinct (Instynkt językowy) opisuje wiele podobnych przykładów.

Szczególnie rzuca się w oczy to zjawisko przy tworzeniu nowych języków czy gwar lokalnych, co nieraz następuje bardzo szybko. Kiedy ludzie różnych narodowości, nie znający żadnego wspólnego języka, muszą się porozumieć – samorzutnie tworzą improwizowany żargon złożony z pojedynczych słów i niegramatycznych zbitek słownych z różnych języków. Takie gwary często powstawały w koloniach i wśród niewolników, ale wielokrotnie błyskawicznie przeradzały się w pełnoprawne języki. Wystarczyło, aby z żargonem miały styczność dzieci w okresie, kiedy zwykle przyswaja się język matki. Najwidoczniej nie wystarczało im już powtarzanie ciągów nie uporządkowanych słów, dlatego same usystematyzowały je w prawidła gramatyczne, jakich nikt nigdy przedtem nie używał.

Jeszcze bardziej wymowna była ewolucja języków migowych. Na przykład w Nikaragui do niedawna wcale ich nie używano, gdyż panował tam zwyczaj izolacji osób głuchych. Pierwsze szkoły dla niesłyszących utworzyli dopiero sandiniści, kiedy w 1979 r. doszli do władzy. Jednak, według Pinkera, w szkołach tych uczono dzieci przede wszystkim czytania z warg i zwykłej mowy, co nie dawało zadowalających wyników. Najważniejsze jednak, że na boiskach i w autobusach szkolnych te dzieci stykały się ze sobą i porozumiewały znakami, jakie wyniosły z domów, gdzie używały ich w kontaktach z rodzinami.

Ze znaków tych utworzyły własny system, który po niedługim czasie zyskał status oficjalnego języka migowego i obecnie znany jest pod nazwą LSN, czyli Lenguaje de Signos Nicaraguense (Nikaraguański Język Gestów).

Jeszcze dziś używają go ci niesłyszący, którzy rozpoczęli naukę w wieku dziesięciu lat i później. Natomiast głuche dzieci objęte nauczaniem od czwartego roku życia rozwinęły już udoskonaloną wersję tego języka, z bogatszym słownictwem i bardziej usystematyzowaną gramatyką. Ten nowy wariant, który dla odróżnienia otrzymał już zmienioną nazwę Idioma de Signos Nicaraguenses (ISN), powstał, według Pinkera, „dosłownie na naszych oczach”.

Zarówno Chomsky, jak Pinker zakładają, że zdolności językowe są przekazywane dziedzicznie pod postacią informacji zapisanej w genach i dotyczącej wszystkich języków. To wyjaśnia, dlaczego małe dzieci pochodzące z dowolnej grupy etnicznej potrafią nauczyć się każdego języka. Na przykład wietnamskie niemowlę adoptowane przez rodzinę Finów łatwo nauczy się fińskiego.

Rezonans morficzny dostarcza jeszcze prostszej interpretacji tego zjawiska. Zgodnie z nią małe dziecko dostosowuje swoją mowę zarówno do otaczających je osób, jak do milionów użytkowników tego języka w przeszłości, a rezonans morficzny ułatwia mu nauczenie się go, tak samo jak nauczenie się czegokolwiek. Tak samo głuchy uczy się języka migowego, wykorzystując odziedziczoną pamięć innych głuchych z przeszłości. Nie istnieją natomiast geny determinujące zdolność do uczenia się określonych języków, zarówno mówionych jak migowych.

Oczywiście interpretacja nauki języków w kategoriach przyczynowości formacyjnej jest dyskusyjna, tak samo jak teoria genetycznego uwarunkowania uniwersalnej informacji dotyczącej wszystkich języków. W końcu, według słów Pinkera, „nikt jeszcze nie zlokalizował genu gramatyki.

Podsumowanie.

Instynkty uzależnione są od typowych dla gatunku pól behawioralnych, kształtujących aktywność układu nerwowego. Przekazywane są za pośrednictwem genów, lecz także poprzez rezonans morficzny, dzięki któremu nowe wzorce zachowania mogą się błyskawicznie przenosić w obrębie gatunku. Z biegiem czasu opanowywanie nowych umiejętności przychodzi coraz łatwiej i stają się one coraz powszechniejsze.

Także w psychologii człowieka czynności umysłu można interpretować jako interakcje pól morficznych z fizykochemicznymi wzorcami aktywności mózgu, chociaż pola te występują i poza jego obrębem. Rozciągają się na całe otoczenie organizmu, rządzą jego postrzeganiem i zachowaniem, a także ukazują w całkiem zwyczajnym świetle zjawiska paranormalne, jak telepatia i wyczuwanie na sobie czyjegoś wzroku.

Osobnicza pamięć może być postrzegana jako rezonans własnej przeszłości danej osoby, której nie musimy już lokalizować wyłącznie w mózgu. Mniej specyficzny rezonans przeszłości tych wszystkich, którzy byli przed nami, włącza naszą pamięć do zbiorowej pamięci naszego społeczeństwa, kręgu kulturowego, a co za tym idzie – całej ludzkości.

Świadomość istnienia pól morficznych w obrębie grup społecznych może dopomóc w rozwiązaniu wielu zagadek dotyczących organizacji społeczności ludzkich i zwierzęcych. Nauki społeczne zyskają dzięki temu nowe podstawy teoretyczne, gdyż nasze dziedzictwo kulturowe interpretowane w kategoriach pól morficznych będzie zupełnie inaczej rozumiane. Rezonans morficzny rzuci nowe światło na szereg praktyk religijnych, zwłaszcza tych noszących znamiona rytuału. Nawet twierdzenia naukowe można rozpatrywać jako pola morficzne stabilizowane przez rezonans morficzny, co sprzyja ich upowszechnieniu, tym większemu, im częściej będą powtarzane.

Trzeba jednak pamiętać, że hipoteza pól morficznych wyjaśnia wprawdzie, w jaki sposób powielają się wzorce organizacji materii, ale nie mówi, skąd się one wzięły. Jak twierdzi Rupert Sheldrake pozostawić należy zatem i pole do interpretacji dla wszystkich teorii stworzenia – od teorii czystego przypadku do kreacjonizmu chrześcijańskiego.