…droga do poznania energii płynących w naszym ciele i we wszechświecie

Niezwykle łatwo utracić poczucie duchowości we współczesnym świecie. Wielu z nas żyje bez jakiegokolwiek kontaktu z siłami świata przyrody, natura to dla nas rośliny odgrodzone w parkach i ogrodach. W oświetlonym mieście noc nie jest już mroczna i nieprzenikniona.. W domach panuje taka temperatura, jakiej sobie życzymy. Wielu z nas prowadzi życie, które zostało zredukowane do reakcji chemicznej, gdzie gwiazdy są martwą materią, a życie po śmierci ciała nie istnieje. Współczesne społeczeństwa stworzyły doskonałe technologie, sztukę i naukę, ale życie w martwym świecie, konieczność szukania przelotnej satysfakcji w przemyśle rozrywkowym, to wysoka i niepotrzebna cena, jaką płacą za postęp.

Są takie momenty w życiu każdego człowieka, kiedy jednak naprawdę potrzebuje pomocy i zwraca się wówczas do czegoś potężniejszego niż on sam, większego niż jego problemy. Zwracasz się do czegoś, co ma większą wartość i znaczenie niż twoja depresja, lęk, nienawiść do samego siebie czy poczucie rozczarowania. Poszukujesz swojej duchowości. Otwierając na nią serce i umysł zaczynasz również otwierać się w każdym innym aspekcie. Otwierasz się na energie, które uzdrawiają. Twoje dobre samopoczucie staje się niezależne od zewnętrznych okoliczności. Świat jest potężniejszy i bardziej żywy w każdym swoim przejawie. Nie jest już wszechświatem martwej materii nihilistów, ani nieczystym światem dualistów Łączysz się z twórczymi energiami, które tworzą istotę egzystencji.

Jedną z dróg do poznania energii, jakie płyną w człowieku i we wszechświecie jest NeuroTransgresja- nauka bioenergoterapii. Zgłębiając ją poszerzysz swoje horyzonty i poznasz tajemnice, które znacznie przerastają codzienne zmartwienia - a zetknięcie z nimi to zapierające dech w piersiach doświadczenia.

Już w najstarszych przekazach istnieją opisy zjawisk dotyczących energii. Opis jej funkcjonowania w człowieku potwierdza współczesna fizyka. Użyte przez twórców akupunktury kanały energetyczne nie są, jak kiedyś myślano, drogami przebiegu nerwów, chodź są im bliskie. Kanały energetyczne- kanał suszumny, ida, pingala- są przejawem istnienia swoistym światłowodów zasilających ciało w energię. Ośrodki zwane czakramami są wielkimi magistralami energetycznymi, na miarę mikromózgów, regulującymi transmisję energii ( informację ) między wieloma, nie tylko fizycznymi, powłokami naszego ciała. Organizm w czasie dróg ewolucji wykształcał jednocześnie formę fizyczną i energetyczną człowieka. Materia była raczej tworzywem dla dynamicznej energii wszechświata. Energia w wyższych formach modelowała zapis poszczególnych organów, które w danych warunkach zapewniały egzystencję systemu. Zmieniające się środowisko ziemskie na przestrzeni milionów lat modelowało możliwości formy ciał. Istnieje zapis energetyczny wraz z bioelektromagnetycznym modelem danego zespołu, formy czy organu. Mózg, układ hormonalny, i w końcu pojedyncza komórka, biorą udział w wielkim teatrze światła i tajemnicy, jakim jest życie. Plan bioenergomagnetyczny ma nie tylko najmniejsza komórka, ale również całe organy, czy ich zespoły. Wszystko jest niczym innym jak kombinacją energii między atomami pierwiastków (fizyka kwantowa)

Człowiek jako istota żywa i zdrowa, szczęśliwa i aktywna świeci energią subtelną. Każdy, kto podniesie swój poziom wrażliwości zobaczy drugiego człowieka jako fizyczność cielesną, spowitą w tęczowym świetle.

Zdrowy człowiek emanuje silnym, często wielobarwnym światłem, którego największe skupisko jest w okolicach głowy. Nazywane jest ono aurą, biopolem. Pole biologiczne jest coraz bardziej delikatniejsze w miarę schodzenia w kierunku stóp Całe ciało człowieka wraz z aurą otoczone jest substancją znacznie większą co do rozmiarów i bardziej płynną.. Płynność swą pole to zawdzięcza funkcjom świadomości (emocje, uczucia itp.) Człowiek zdrowy w swej emanacji przypomina kwiat wraz z niewidocznym zapachem, którym są tutaj niewidoczne, aczkolwiek odczuwane, ciała świetlne. Ta róża świateł ma na swojej gałązce (linii kręgosłupa) kolorowe kwiaty czakramów. Każdy z nich w zależności od osobowości i duchowości człowieka ma zróżnicowany kolor. Można wspomnieć o emanacji świetlnej rąk, która bywa też różna i zależna od wewnętrznego zharmonizowania i dominującej półkuli mózgowej. Taki człowiek z równowagą energetyczną i harmonią jest barwny jak tęcza.

Kiedy jednak nie ma harmonii między ciałami fizycznym, psychiką i duchem, zaczyna się choroba. Chorobą zgodnie z bioelektromagnetycznym spojrzeniem na człowieka, jest niewłaściwym przepływem informacji między którymiś z elementów (ciałem fizycznym, psychicznym i duchem). On to zaburza określone mapy bioelektromagnetyzmu i w punktach newralgicznych dla danego systemu człowieka daje zmiany energetyczne, zmieniające się jakościowo i ilościowo w czasie. Zmiany w mapach bioelektromagnetyzmu dają zmiany fizyczne w funkcjonowaniu organu czy układu. Każda z tych zmian daje informacje, sygnał do układu centralnego.

Najbardziej czytelne dla radiestetów i bioenergoterapeutów są przede wszystkim promieniowania, bioemanacje tkanek, czy zespołów fizycznych organizmu człowieka. Promieniowanie to jest odbierane jako określona wibracja, barwa radiestezyjna, czy też jako odczucie fizyczne ciepła na ciele badającego- lub zimna, kłucia, mrowienia itd. Jest to pierwszy sygnał o zakłóceniu, wysyłany przez rejony chorego organizmu. Mapa tych sygnałów jest zdecydowanie silniejsza od sygnału ogólnego zdrowego człowieka.

Można odczytywać zaburzenia za pomocą sygnałów występujących w aurze człowieka znajdujących się wokół jego głowy. Każda informacja o zakłóceniu docierająca do układu centralnego, daje sygnały zaburzeń tak że pozostaje rzecz najprostsza- po sile, rodzaju i miejscu w aurze występowania danego zaburzenia określić odpowiedni rejon zmian w organizmie. W paśmie całej aury inność promieniowania, wibracji oznacza miejsce, a jego nasilenie- stan zaawansowania zaburzeń wewnątrz organizmu (choroby). Natomiast ogólny stan aury i jej wielkość oznacza stan energii całego organizmu i jego homeostazę. Z tych kilku parametrów można w bardzo wczesnym stadium określić rodzaj dolegliwości i ich zaawansowanie.

Poznając zjawiska występujące w bioenergoterapii możemy nauczyć się obserwować aurę i biopole człowieka, widzieć wspaniały świat barw i świetlistość naszego organizmu. Uzdrawiać siebie i innych. Zmienić swój sposób postrzegania świata. Widzieć to, co dla wielu niewidzialne.

—————————————————————————–

Sindh- tak pierwotnie nazywan rzekę Indus. Z biegiem czasu zaczęto tak określać mieszkańców - Indusi lub Hindusi - zasiedlających krainę, przez którą przepływała.

Hinduizm nie ma historycznego założyciela, a pochodzi od praojca ludzkości nazywanego Manu. Wyznawcy rodzimej wiary- hinduizmu- nazywają swoją religię prawem lub regułą lub też cnotą zacności -dharmą. Prawidłowością hinduizmu jest to, że kiedy przechodzi w kolejną fazę rozwojową, polegająca na adaptacji nowych idei, faza poprzednia nie ginie, lecz wtapia się w fazę po niej następującą, tworząc syntezę. Czynnikiem, który spaja wszystkie odłamy i prądy hinduizmu, jest pielęgnowanie i przekazywanie następnym pokoleniom świadomości tradycji religijno-kulturowej. Ze względu, że hinduizm jest zbiorem różnych rytuałów i wielu norm zachowań jest nie tyle religią, ile raczej sposobem życia duchowego.

Za najstarszą zachowaną religię indyjską uważa się wedyzm - istniejący od II tysiąclecia p.n.e. Był zdecydowanie religią politeistyczną, a jego kult polegał na składaniu ofiar bóstwom - jadżnia. Ofiarę w postaci zwierzęcia domowego, mleka lub masła gee składano pod gołym niebem. Ofiara nie była dziękczynna, lecz błagalna. Błagano o sprawy materialne lub duchowe.

Centralne miejsce w wedyzmie zajmowali bramini sprawujący kult, którego przedmiotem były bóstwa związane z różnymi zjawiskami natury.
Z wedyzmu wyłonił się braminizm, którego nazwa wywodzi się od słowa brahman / święta, magiczna wiedza/. Początki braminizmu łączą się z powstaniem tekstów zwanych brahmanami / XVII wiek p.n.e. /.

Braminizm rozwinął system stanów społecznych, wiarę w wędrówkę dusz, w zbawienie oraz prawo karmana.

Po brahmanach dalszy rozwój hinduizmu ukazują teksty aranjaków /leśnych traktatów/ ułożone przez ascetów - pustelników. Propagują one różnego rodzaju techniki medytacyjne i preferują intuicje poznawanie rzeczywistości.
W tym okresie / około 800 roku p.n.e. / powstały upaniszady, czyli traktaty filozoficzno-moralne. Starano się w nich odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania: jak zdobyć nieśmiertelność oraz wyzwolenie z kołowrotu wcieleń. Ustalają one relacje pomiędzy Atamanem - duszą jednostkową (duchem jednostkowym), a Brahmanem - duszą świata (duchem swiata).

Przez następne tysiąclecia, do 500 roku n.e. rozwinęły się główne systemy klasycznej filozofii indyjskiej. W okresie tym powstały również wielkie epopeje: Mahabharata, Ramajana i purany.
W 1828 roku powstało stowarzyszenie religijno-kulturowe Brahma-Samadż. Sformułowano reformatorskie wyznanie wiary, które zaakcentowało, że Bóg jest najwyższą osobą. Boga należy czcić tylko w duchu. Zal i pokuta stanowią drogę do przebaczenia. Bóg objawia się w naturze i w duszy człowieka.

Święte księgi hinduskie obejmują dwie wielkie kategorie tekstów: śruti i smriti:
-Pierwsze z nich były usłyszane przez riszich - świętych mędrców, którzy przybyli na ziemię z nieba i po śmierci zamienili się w gwiazdy ( siedmiu z nich tworzy Wielką Niedźwiedzicę ).
Wedy przekazane przez najwyższe bóstwo spełniają rolę wiedzy objawionej.
-Drugie były tekstami przekazywanymi ustnie z pokolenia na pokolenie.

Wedy powstały między 1500 a 800 rokiem p.n.e. i uznane są za najświętszą podstawę hinduizmu, przeznaczone raczej dla erudytów-braminów, którzy je analizowali i wyjaśniali.

Rozróżnia się cztery Wedy:

1. Rigwedę - wiedzę hymnów recytowanych na cześć bóstw
2. Jadźurwedę - wiedzę formuł ofiarnych, teksty te towarzyszą przebiegowi ceremonii ofiarnych, podając prowadzącym je osobom drobiazgowe wskazówki dotyczące czynności rytualnych
3. Samawedę - wiedzę pieśni przeznaczoną dla kantora udgatara, śpiewanych podczas składania ofiar
4. Atharwawedę - wiedze zaklęć i formuł magicznych

Tradycja, czyli smryti, tworzona przez świętobliwych mędrców spełnia rolę komentarza do Wed, adaptuje i przystosowuje treści objawionego aktualnych warunków.. Należy do niej wiele dzieł, wśród nich Księga Manu, która stanowi najważniejszy zbiór praw indyjskich epoki klasycznej.

Istnieje wiele odmian hinduizmu, ale można znaleźć elementów nich wiele elementów wspólnych. Obok uznanego autorytetu Wed należy do nich między innymi system kastowy,
doktryna o czterech stadiach życia, nauka o reinkarnacji i trzech sposobach wyzwolenia.

Dla hindusów duże znaczenie ma dharma, która jest ścieżką cnoty. Jest to wieczny porządek lub wieczne prawo ogarniające całą sferę moralności oraz obrządków religijnych, których wypełnienie prowadzi do zbawienia.

System stanów społecznych / stan- warna, co znaczy barwa, od koloru szat noszonych przez członków poszczególnych stanów/ w znacznej mierze określa drogę życia hindusa.
Istnieją cztery podstawowe stany społeczne:

1. Braminów - kapłanów - ubierających się na biało
2. Kszatrijów - rycerzy - kolor czerwony
3. Wajsjów - kupców rolników - kolor żółty
4. Śjudrów - wyrobników - kolor czarny
5. Pariasi - ludzie nienależący do żadnej kasty

Zgodnie z tradycją, członkowie poszczególnych kast mają przypisane określone obowiązki i sposoby zachowania.

W hinduizmie z systemem Warn wiąże się ściśle doktryna o czterech stadiach życia.

Owe stadia życia to:

• - okres ucznia poznającego Wedy przy swoim nauczycielu - guru
• - okres pana domu zakładającego rodzinę i troszczącego się o nią
• - kiedy ma się już pierwszego wnuka, można i należy wejść w kolejny okres życia - bycia pustelnikiem
• - na koniec pozostaje już tylko czwarte stadium życia uwolnionego - sannjasina.

Hindus chcąc osiągnąć wyzwolenie nie może pozostać w niższych poziomach egzystencji, nie przechodząc do jej wyższych poziomów. Zostaje więc sannjasinem - najwyższym ptakiem wędrownym. Szlak joginów, najwyższych ptaków wędrownych, jest trudny do osiągnięcia na świecie i spotyka się go rzadko. Kto jednak na niego wejdzie wyrzeka się swych synów, przyjaciół, żony, powinowatych, zaplotu włosów, ofiarnego sznura, nauki Wed, wszystkich swych czynów i opuszczając świat, chwyta przepaskę na biodra, kij, a skórę na nocleg - z jednym pragnieniem, utrzymania ciała i niesienia pomocy ludziom. Niewzruszony w cierpieniu, w szczęściu bez pożądliwości. Wyrzekający się wśród żądz. Do niczego nie przywiązany - ani do piękna, ani do brzydoty, nie zna on ani nienawiści, ani radości -
zamilkły w nim bodźce wszystkich zmysłów. Przebywa tylko w Atamanie, a to jedno, co rozpoznał, jako zupełną najwyższą rozkosz, jest stwierdzenie: Ja jestem Brahman- i wtedy jest on tym, co cel swój osiągnął.

Wyzwolenie jest celem życia hindusa. Owo wyzwolenie z kołowrotu wcieleń w hinduizmie możliwe jest za pomocą trzech sposobów, nazywanych też drogami:

1. - Pierwszy to droga uczynków.
2. - Drugi to sposób poznania intelektualnego, który zdobywa się w czasie studiowania świętych ksiąg i medytacji.
3. - Trzecia droga to pobożność, bhakti - droga oddania się umiłowanemu bóstwu.

W hinduizmie Boga odkrywa się w otaczającym świecie. W hinduistycznej wizji Boga istnieje dużo wyobrażeń i sposobów przedstawiania Go tak, że trudno jest mówić o jakimś jednym obrazie Boga. Hinduizm stanowi swoisty konglomerat religijny. Istnieje w nim wiele różnych sekt i systemów, w których widać wznoszenie się od prymitywnego politeizmu, czy nawet ateizmu do uduchowionego monoteizmu lub panteizmu, utożsamiającego Boga ze światem. Zresztą żadne z naszych pojęć nie wyczerpie bogactwa hinduistycznych wyobrażeń tego, co boskie.

W hinduizmie Bóg osobowy często bywa uprzedmiotowiony. Może być czczony w naturze, w słońcu, w kamieniach i drzewach. Jest on również i przede wszystkim obecny w obrazach i bożyszczach, które hindus czci jako bogów. Hinduistyczne wizerunki bóstw są nie tylko symbolami, jak chcą nas niekiedy przekonać współcześni hindusi. Hindus, a przynajmniej większość z nich wierzy w szczególną i fizyczną obecność swego boga w wizerunku.
Mimo tak wielu wyobrażeń i pojęć Boga, można powiedzieć, że część hindusów jest monoteistami, wierzą bowiem w jedynego, odwiecznego władcę świata, którego sługami są wszyscy inni bogowie. Nie uznają jednak pojęcia Boga, który powołuje świat do istnienia z niczego. Według hindusów świat jest wieczny, ale znajduje się nieustannie w fazie przemian, którym podlegają także bogowie z wyjątkiem najwyższego władcy świata, mającego ograniczony wpływ na te przemiany. Świat jest bowiem zależny od wiecznie istniejącej i przekształcającej się materii, a zwłaszcza od prawa karmy, czyli od zasług i win ludzi.
Hindusi uważają, że Bóg łaskawy, kochający i współczujący nie może zapobiec cierpieniom ludzi w ich kolejnych wcieleniach. Współczucie skłania Go jednak do uczenia ludzi, co powinni czynić, a czego unikać, aby osiągnąć wyzwolenie.

W hinduizmie istnieje przekonanie, że człowiek zależnie od swoich zdolności i skłonności może pojmować i wyobrażać sobie prawdę o Bogu i człowieku w najrozmaitszy sposób. Prawda absolutna wydaje się przerastać możliwości człowieka. W związku z tym wyznawcy hinduizmu nie są skłonni do przyjmowania dogmatów religijnych, a gotowi do przyjmowania obojętności wobec nich i do uznania prawdy cząstkowej w każdym z wierzeń czy systemów religijnych, co rodzi tak bardzo cenna we współczesnym świecie postawę tolerancji wobec odmiennych przekonań religijnych. Takie nastawienie powoduje powstawanie swoistego relatywizmu wobec jednej prawdy.

Hinduiści nie uważają swojej religii za jedyną i najprawdziwszą na świecie i najkrótszą drogę do wyzwolenia. Religia jest przede wszystkim dla nich droga ich życia, a jego sposób ważniejszy niż prawdy religijne.

Hinduizm traktuje człowieka jako istotę posiadająca luźno ze sobą powiązane dwa pierwiastki:

• - element cielesny, zniszczalny, ulegający ciągłym przemianom
• - element duchowy, stanowiący właściwą jaźń człowieka.

Istota tej koncepcji polega na traktowaniu ciała wyłącznie jako czegoś zewnętrznego w stosunku do jaźni, jako czegoś, co staje się na koniec życia odzieniem zużytym, które się po śmierci odrzuca. Pierwiastek duchowy jest uważany za element wieczny i niezmienny.

Podstawową nauką o człowieku i jego wyzwoleniu jest w hinduizmie teza o wędrówce dusz - reinkarnacja, którą przyjmują wszystkie szkoły hinduizmu oraz wszystkie odłamy buddyzmu.

Nauka o wędrówce dusz głosi, że istnieje we wszechświecie wewnętrzne prawo moralne, niezależnie od Boga, które polega na automatycznej odpłacie za wszystkie czyny człowieka. Według tego prawa karmy zarówno dobre, jak i złe czyny domagają się odpowiednio nagrody lub kary. Hinduizm zatem wskazuje człowiekowi jako cel wyzwolenie od udręk łańcucha wcieleń w kolejne stany istnienia duszy, które mogą być nie tylko w ludziach, ale również w bogach, demonach, a także w zwierzętach i roślinach.

W celu osiągnięcia wyzwolenia hinduizm proponuje trzy drogi:

• - ascezy
• - głębszej medytacji
• - ufnej miłości Boga zwanej bhakti.

Ludzie, którzy w drodze do wyzwolenia czują się za słabi do pojęcia pełnej wyrzeczeń i surowości drogi ascetyzmu i zbyt ociężali by iść drogą głębokiej medytacji mogą iść drogą miłości i ufnej wiary, czyli oddania się Bogu. W tej drodze kładzie się nacisk na emocjonalne doznanie Boga, czemu mają służyć praktyki religijne, a więc kult sprawowany w świątyniach przed posągami lub symbolami bogów oraz w domach przed kapliczkami lub ołtarzykami.
Hindusi śpiewają i recytują hymny na cześć bogów. Myją i namaszczają posągi, zapalają przed nimi światła i okadzają je. Obdarowują posiłkami i kwiatami. Podczas świąt posągi obwozi się po mieście. Hinduiści realizują swoje życie religijne również poprzez pielgrzymki do świętych miejsc jak: Waranasi, Wrindaban, Allahabad i kąpiele w świętych rzekach np. w Gangesie, gdzie obmywają się ze swoich grzechów, a także poprzez określone posty, umartwiania czy zachowanie składanych ślubów.

W hinduizmie nie ma pojęcia grzechu jako obrazy Boga. Gdy popełnione zło w konsekwencji przyniesie cierpienie, winy giną raz na zawsze i nie pozostawiają po sobie śladu. Przez zło człowiek sam sobie wyrządza krzywdę i musi się od tego zła uwolnić bez pomocy Boga, ale przez mechaniczne działanie prawa karmy, albo przez osobisty wysiłek taki jak wcześniej wspomniane praktyki ascetyczne, medytacyjne i emocjonalne oddanie się Bogu.

Stan wyzwolenia nazywany jest w hinduizmie, a także w buddyzmie, nirwaną, co oznacza dokładnie - zdmuchnięcie, zgaśnięcie. Jest to rzeczywistość trudna do określenia. Zwykle pojmuje się nirwanę jako ostateczne wyzwolenie od reinkarnacji, od pragnienia bogactwa, sławy i nieśmiertelności, od namiętności, od iluzji i empirycznej osobowości, jako osiągnięcie nieznanego spokoju i prawdy absolutnej.

Hindus ma w życiu cztery cele:

• -wypełnienie obowiązków obywatelskich i religijnych /dharma/,
• -zdobywanie dóbr ziemskich /artha/,
• -rozkosz zmysłową / kama/
• -osiągnięcie wyzwolenia /moksza/.

Każdy z tych kolejnych celów jest lepszy od poprzedniego, to znaczy, że wyzwolenie jest najwyższym celem, do którego każdy powinien dążyć.

Najważniejszą hinduska modlitwą jest Gajatri, o której mówi się, że jest wieczna. Pochodzi ona jeszcze z czasów wedyjskich i niezmienionej formie powtarzana jest do dzisiaj.
Mantrę Gajatri odmawiać należy trzy razy dziennie - rano o wschodzie słońca, w południe i o zachodzie słońca. Można ja powtarzać w myśli w każdej pozycji. Mantra jest tym, co zbawia dzięki rozważaniu jej znaczenia. Modlitwa ta jest uwielbieniem Trójcy: Brahmy, Wisznu i Śiwy. Jest ona wedyjską modlitwą wznoszoną do Światłości tkwiącej we wszechświecie w milionach istnień przez tysiąclecia. Jest to uniwersalna modlitwa dana wszystkim ludziom niezależnie od klimatu i wyznania, ponieważ zwraca się do pełnej chwały Potęgi, która przenika Słońce i trzy światy.

Treść Gajatri jest łatwa do zrozumienia i głęboka. Nie jest prośba o miłosierdzie lub przebaczenie, to prośba o czysty umysł, by prawda mogła się w nim odbijać właściwie bez zniekształcenia. Mantra Gajatri jest zwracaniem się do Słońca o duchowe oświecenie umysłu. Energia słoneczna jest tą, dzięki której żyjemy.

Niech wszystko ogarniające najwyższe Słońce
oświeca mój umysł rozpędzając ciemność,
niech oczyszcza moje ciało fizyczne
niech oczyszcza moje ciało subtelne
niech oczyszcza moje ciało przyczynowe

Uważa się, że mantrę tę należy napisać na drzwiach każdego ośrodka naukowego na świecie: Niech intelekt wzrasta, panuje i dojrzewa do mądrości, by chronić ludzkość od zagłady.

Za pomocą odpowiednich praktyk i rytuałów doskonali się w hinduizmie ciało i ducha. Ciało oczyszcza się poprzez praktykę jogi, która wpływa również na umysł. Medytacja, której towarzyszy mantra koncentrująca w medytującym energię boską, wzbudza specyficzną siłę pozwalająca medytującemu na zbliżenie z bogiem.